Θύμηση

Εγώ εδώ, μέσα στην ασχήμια.

Σε αυτή την ασχήμια,

που άλλοι θεωρούν γοητευτική,

και άλλοι αποκρουστική.

Μα όλοι παραμένουν τελικά σε αυτή.

Εγώ εδώ λοιπόν.

Μέσα στην ασχήμια,

να νιώθω συγκίνηση,

αυτή που έρχεται,

εκεί, που δε τη περιμένεις.

Αυτή που κάθεται στα μάτια.

Όχι για την ασχήμια,

αλλά για την ομορφιά.

Την βραδιά εκείνη στο Ολίσσιπο,

όπου τα σώματα σμίξανε.

Και η μαγεία αυτή κατέκλυσε,

κάθε κύτταρο του σώματος μου.

Και αλλάξαμε εκείνη την μέρα.

Όχι εμείς, το μυαλό μας.

Και είναι εκείνες οι στιγμές,

που συνειδητοποιείς τη δύναμη της έλξης,

τη δύναμη που σε πάει μακριά,

αλλα και σε φέρνει κοντά.

Τί και αν είσαι μακριά,

η θύμηση πάντα θα μένει η ίδια.

Το ίδιο και οι στίχοι.

Όχι αυτοί, αλλά οι άλλοι.

Ποιός να ξέρει που θα καταλήξουν.

 

By Þoð.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s