Καταδικασμένοι απο τον φόβο του φόβου

Γεννιόμαστε φοβισμένοι. Ο φόβος μας μεταδίδεται απο γενιά σε γενιά όπως μεταδίδεται το ένστικτο των νεογέννητων θηλαστικών να ψάχνουν τη θηλη της μάνας τους ή όπως τα μόλις εκκολαφθεντα πτηνά ανοίγουν το στόμα όταν ακούν θόρυβο κοντά τους. Ο φόβος κυριεύει όλα τα όντα στη γη αφού η επιβίωση ειναι αεναος και ματαιος αγώνας. Ο άνθρωπος τον κουβαλάει ως κληροδότημα των προγόνων του που ζούσαν ελεύθεροι απο ιδέες. Ο φόβος πλέον εκτός απο γενετήσιος είναι κατά κύριο λόγο καλλιεργησιμος. Κατά κύριο λόγο όμως ο φόβος πάντα θα υπάρχει γιατί είμαστε καταδικασμένοι να γεννιόμαστε μέσα σε μια άβυσσο άγνοιας και έχουμε το βάρος να ανακαλύψουμε μόνοι μας την αλήθεια την διαχρονική και όχι αυτή των καιρών μας. Συνεχίζουν να μας τρομάζουν πράγματα που δεν είχαμε ποτε τη τύχη να γνωρίσουμε. Γι’ αυτο οφείλει η ζωή να ειναι μια συλλογή ιδίων εμπειριών για να απομυθοποιουμε μόνοι μας καταστάσεις και να απελευθερωνόμαστε σιγά σιγά απο φόβους που έχουν υπόσταση μόνο στο μυαλό μας. Το δύσκολο για πολύ κόσμο, ωστόσο, θα είναι να ξεχωρίσει ποιος φόβος προέρχεται απο τη φύση του ανθρώπου και ποιος του έχει καλλιεργηθεί συστηματικά ή μή.

Advertisements

Και εγώ ένα τέρας

Και εγώ ένα τέρας. Που ο ιδιαιτερα ευγνώμων και αυτοαποκαλούμενος μοναχικός άνθρωπος, του οποίου παραχωρησα ως όφειλα, και είχε εκ των προτέρων δικαίωμα, τη θέση διπλα μου που κατά τύχη έπιασα πρώτος, είχε διψα για επικοινωνία και εγώ επέλεξα να χαθώ στη μουσική μου και στο βιβλίο μου. Και αυτές οι ελαχιστες κουβέντες που ανταλλάξαμε – διακοπτοντας μου την ακρόαση – ήταν αρκετές για να αναρωτηθεί αν ειμαι Έλληνας. Ήθελα να τον ρωτήσω τι ειναι Έλληνας αλλα ημουν βυθισμένος στην ανάγνωση. Που να ήξερε πως εδω και αρκετό καιρό εχω πάψει να αποκαλούμαι Έλληνας καθως ούτε ξέρω τι σημαίνει ούτε με εκπροσωπεί αυτο που αντιπροσωπεύει. Ουτως ή αλλως ειναι ενας τιτλος που καποιοι αλλοι επελεξαν να μου δωσουν μαζι με μια ταυτοτητα που ουδέποτε εξεφρασα την επιθυμία να εχω. Εδω και δυο χρονια ακούω την φράση απο αυτούς που αποκαλούνται Έλληνες πως εγώ δεν είμαι ένας απο αυτούς. Και έχουν τόσο δίκιο οσο και άδικο.

Όλα όσα ζήτησα και μή

Τι ζητάς απο αυτό τον κόσμο; Τι ζητάς απο μια συνύπαρξη; Τι ζητάς γενικότερα; Γιατί απλά δε βγάζεις το σκασμό για να είναι όλοι καλά μαζί σου; Αλλά αν μετά δε μιλάς δημιουργείς πρόβλημα.
Κανείς δε θέλει κάποιον που να μιλά, κάποιον που να λέει την αλήθεια του. Όπως κανείς δε θέλει κάποιον που δε μιλά.
Όλοι, εν τέλει, κρίνουν βάσει της δικής του αλήθειας. Άρα ποιο το νόημα να μιλάμε όλοι μαζί; Γιατι να μη βγάζουμε όλοι το σκασμό και να αφήνουμε την μουσική, την τέχνη, την ποίηση να μιλάει για εμάς αφου χρόνια τώρα αυτά μιλάνε και λένε όσα οι άνθρωποι δε θέλουν να ακούν υπο κανονικές συνθηκές. Για κάποιο μυστήριο λόγο, όταν ο λόγος γίνεται τέχνη όλοι σωπαίνουν και ακούνε την αλήθεια του καθενός.
Τι πράγμα και αυτό να θες να επικοινωνήσεις και να μη βρίσκεις άλλο τρόπο. Πιο εύκολα θα σε σταυρώσουν παρά θα σε κατανοήσουν.

Labeling / Etiquetado / Ετικετοποίηση / Etiquetagem

Infant, kid, boy, guy, straight, bi, gay and finally human.

Bebé, niño, muchacho, hombre, hetero, bi, homosexual y finalmente humano.

Βρεφος, παιδι, αγορι, αντρας, στρειτ, μπάι , γκέι, και εν τέλει άνθρωπος.

Lactente, criança, menino, homem, hetero, bi, gay, e, finalmente, humano.

Θύμηση

Εγώ εδώ, μέσα στην ασχήμια.

Σε αυτή την ασχήμια,

που άλλοι θεωρούν γοητευτική,

και άλλοι αποκρουστική.

Μα όλοι παραμένουν τελικά σε αυτή.

Εγώ εδώ λοιπόν.

Μέσα στην ασχήμια,

να νιώθω συγκίνηση,

αυτή που έρχεται,

εκεί, που δε τη περιμένεις.

Αυτή που κάθεται στα μάτια.

Όχι για την ασχήμια,

αλλά για την ομορφιά.

Την βραδιά εκείνη στο Ολίσσιπο,

όπου τα σώματα σμίξανε.

Και η μαγεία αυτή κατέκλυσε,

κάθε κύτταρο του σώματος μου.

Και αλλάξαμε εκείνη την μέρα.

Όχι εμείς, το μυαλό μας.

Και είναι εκείνες οι στιγμές,

που συνειδητοποιείς τη δύναμη της έλξης,

τη δύναμη που σε πάει μακριά,

αλλα και σε φέρνει κοντά.

Τί και αν είσαι μακριά,

η θύμηση πάντα θα μένει η ίδια.

Το ίδιο και οι στίχοι.

Όχι αυτοί, αλλά οι άλλοι.

Ποιός να ξέρει που θα καταλήξουν.

 

By Þoð.

Απληστία ή Ένδεια;

Τα’χουμε όλα και ζητάμε κι’ άλλα.

Έχουμε λίγα, ζητάμε κι’ άλλα.

Έχουμε πολλά, δε μας κάνουν,

Και εκεί που δεν έχεις τίποτα,

έχεις τα πάντα.

Και εκεί που έρχονται τα πάντα,

δε μπορείς να κρατήσεις το ένα.

Αλλά όλα λίγο κρατούν.

Τίποτα δε μένει ίδιο.

Σύντομα θα’ χεις λίγα,

και θα ζητάς και άλλα,

και έπειτα πάλι περισσότερα,

Και όλο λίγα θα’ χεις.

Καλύτερα έτσι όμως.

By Þoð.