Καταδικασμένοι απο τον φόβο του φόβου

Γεννιόμαστε φοβισμένοι. Ο φόβος μας μεταδίδεται απο γενιά σε γενιά όπως μεταδίδεται το ένστικτο των νεογέννητων θηλαστικών να ψάχνουν τη θηλη της μάνας τους ή όπως τα μόλις εκκολαφθεντα πτηνά ανοίγουν το στόμα όταν ακούν θόρυβο κοντά τους. Ο φόβος κυριεύει όλα τα όντα στη γη αφού η επιβίωση ειναι αεναος και ματαιος αγώνας. Ο άνθρωπος τον κουβαλάει ως κληροδότημα των προγόνων του που ζούσαν ελεύθεροι απο ιδέες. Ο φόβος πλέον εκτός απο γενετήσιος είναι κατά κύριο λόγο καλλιεργησιμος. Κατά κύριο λόγο όμως ο φόβος πάντα θα υπάρχει γιατί είμαστε καταδικασμένοι να γεννιόμαστε μέσα σε μια άβυσσο άγνοιας και έχουμε το βάρος να ανακαλύψουμε μόνοι μας την αλήθεια την διαχρονική και όχι αυτή των καιρών μας. Συνεχίζουν να μας τρομάζουν πράγματα που δεν είχαμε ποτε τη τύχη να γνωρίσουμε. Γι’ αυτο οφείλει η ζωή να ειναι μια συλλογή ιδίων εμπειριών για να απομυθοποιουμε μόνοι μας καταστάσεις και να απελευθερωνόμαστε σιγά σιγά απο φόβους που έχουν υπόσταση μόνο στο μυαλό μας. Το δύσκολο για πολύ κόσμο, ωστόσο, θα είναι να ξεχωρίσει ποιος φόβος προέρχεται απο τη φύση του ανθρώπου και ποιος του έχει καλλιεργηθεί συστηματικά ή μή.

Και εγώ ένα τέρας

Και εγώ ένα τέρας. Που ο ιδιαιτερα ευγνώμων και αυτοαποκαλούμενος μοναχικός άνθρωπος, του οποίου παραχωρησα ως όφειλα, και είχε εκ των προτέρων δικαίωμα, τη θέση διπλα μου που κατά τύχη έπιασα πρώτος, είχε διψα για επικοινωνία και εγώ επέλεξα να χαθώ στη μουσική μου και στο βιβλίο μου. Και αυτές οι ελαχιστες κουβέντες που ανταλλάξαμε – διακοπτοντας μου την ακρόαση – ήταν αρκετές για να αναρωτηθεί αν ειμαι Έλληνας. Ήθελα να τον ρωτήσω τι ειναι Έλληνας αλλα ημουν βυθισμένος στην ανάγνωση. Που να ήξερε πως εδω και αρκετό καιρό εχω πάψει να αποκαλούμαι Έλληνας καθως ούτε ξέρω τι σημαίνει ούτε με εκπροσωπεί αυτο που αντιπροσωπεύει. Ουτως ή αλλως ειναι ενας τιτλος που καποιοι αλλοι επελεξαν να μου δωσουν μαζι με μια ταυτοτητα που ουδέποτε εξεφρασα την επιθυμία να εχω. Εδω και δυο χρονια ακούω την φράση απο αυτούς που αποκαλούνται Έλληνες πως εγώ δεν είμαι ένας απο αυτούς. Και έχουν τόσο δίκιο οσο και άδικο.

They use to say a lot

I am a thinker, they say, and I can think better than you, just because I believe it and have 2-3 more people that do so.

I am an “activist”, they say, and the company I am promoting their “activism” pays me well for it.

I am a communist, they say, and I have a good position and a highly paid remuneration, living and being a privileged slave in a country that in the past colonised many poor countries and now can have a so-called high standard of living. And I feel I can promote the ideas of communism, no matter if I am living a life far from what I believe.
I am an influencer, they say, and all I do is to attract people around me so they can boost my ego and thus feel better.
I am a good mother, they say, and every time I can’t cope with my nerves, because I decided to live with a man I don’t like (well, I might hate all men actually but I feel I can’t express it because who am I to say such things and disrupt people?), I extinguish the fire inside me by beating my children , swearing, in general make them feel guilty for being there and reminding me of their father.
I am a good father, they say, and every time my woman doesn’t want to follow my sex drive I get furious. And if I decide to keep this for years then I want to rape my children, and if I don’t have, I will go to church and find some. Or maybe I can rape another woman. Who cares, that is what women are for, right? I could have sex with another man, but no, this is sick and I am a normal person.
I am a religious person, they say, and I like it. Every time I feel awful I pray and thus feel I am blessed and everything will get better. Of course the next day none of this remains and I can even commit a crime. At least, the altar in my house will be there and I would be able to ask forgiveness from my God. Also, when my husband or wife misbehaves I also pray this will stop and for an instance feel better hoping for a better future. Sometimes I do pray for my redemption. So that the end of my life comes fast and stop this suffering.
I am a professional, they say, and I wake up every day at 8am. I hate this but I still find rational doing it for 20 years. My body is awful and sore, it could be from sitting 8 hours per day on a chair, but at least I have my insurance and can go to hospital to get checked. That is why I am paying them for after all, right? But that doesn’t take away from me the 100kg of my body. I’ve tried many times to change my diet, but nought. And that boss, that awful woman who can’t stand  going back to her home. She doesn’t want to face her husband and son. I can hear her arguing all day long with her son. Poor ill-fated guy. What have you done to have such a mother, that the only relationship she ever formed with you was giving you pocket money to go out and don’t fuck with her nerves? Because she also hates waking up and going to the office, and every now and then she is inventing reasons for not coming in the office. At least she doesn’t argue with her husband. They just don’t speak and it’s better, I assume, for them. He is also a successful person they say. It makes sense. He must wear a tie and a suit right now. That is how successful people look like.

Όλα όσα ζήτησα και μή

Τι ζητάς απο αυτό τον κόσμο; Τι ζητάς απο μια συνύπαρξη; Τι ζητάς γενικότερα; Γιατί απλά δε βγάζεις το σκασμό για να είναι όλοι καλά μαζί σου; Αλλά αν μετά δε μιλάς δημιουργείς πρόβλημα.
Κανείς δε θέλει κάποιον που να μιλά, κάποιον που να λέει την αλήθεια του. Όπως κανείς δε θέλει κάποιον που δε μιλά.
Όλοι, εν τέλει, κρίνουν βάσει της δικής του αλήθειας. Άρα ποιο το νόημα να μιλάμε όλοι μαζί; Γιατι να μη βγάζουμε όλοι το σκασμό και να αφήνουμε την μουσική, την τέχνη, την ποίηση να μιλάει για εμάς αφου χρόνια τώρα αυτά μιλάνε και λένε όσα οι άνθρωποι δε θέλουν να ακούν υπο κανονικές συνθηκές. Για κάποιο μυστήριο λόγο, όταν ο λόγος γίνεται τέχνη όλοι σωπαίνουν και ακούνε την αλήθεια του καθενός.
Τι πράγμα και αυτό να θες να επικοινωνήσεις και να μη βρίσκεις άλλο τρόπο. Πιο εύκολα θα σε σταυρώσουν παρά θα σε κατανοήσουν.

Labeling / Etiquetado / Ετικετοποίηση / Etiquetagem

Infant, kid, boy, guy, straight, bi, gay and finally human.

Bebé, niño, muchacho, hombre, hetero, bi, homosexual y finalmente humano.

Βρεφος, παιδι, αγορι, αντρας, στρειτ, μπάι , γκέι, και εν τέλει άνθρωπος.

Lactente, criança, menino, homem, hetero, bi, gay, e, finalmente, humano.

Birth

He once started to find the world, but it was so difficult to find it.

He knew neither where to go, nor where to look for it.
He was trembling every single step he used to take, no matter how full of courage he was.

Roads full of thorns ahead and he stayed back, showing cowardliness.

But the horse inside him was denying to stay back. It was there, waiting for the time when the thorns become buds to gallop cheerfully.

It was then when he realised that the weight of birth was unbearable for a human to keep walking.

That either you keep walking or stop.

It was something else who told him to keep going and forget the voices of the carnivorous society.